| سحرگاهان که مخمور شبانه | گرفتم باده با چنگ و چغانه | |
| نهادم عقل را ره توشه از می | ز شهر هستیش کردم روانه | |
| نگار می فروشم عشوه‌ای داد | که ایمن گشتم از مکر زمانه | |
| ز ساقی کمان ابرو شنیدم | که ای تیر ملامت را نشانه | |
| نبندی زان میان طرفی کمروار | اگر خود را ببینی در میانه | |
| برو این دام بر مرغی دگر نه | که عنقا را بلند است آشیانه | |
| که بندد طرف وصل از حسن شاهی | که با خود عشق بازد جاودانه | |
| ندیم و مطرب و ساقی همه اوست | خیال آب و گل در ره بهانه | |
| بده کشتی می تا خوش برانیم | از این دریای ناپیداکرانه | |
| وجود ما معماییست حافظ | که تحقیقش فسون است و فسانه |
بسم ربِّ .......
.
صبر کردیم و سحر پیدا نشد در به در بودیم و در پیدا نشد
.
شانه ای گم کرده ایم در بی کسی عاشقی آسیمه سر پیدا نشد
.
اَللّهُمَّ اَرِنِى الطَّلْعَةَ الرَّشیدَةَ وَ الْغُرَّةَ الْحَمیدَةَ وَاکْحُلْ ناظِرى بِنَظْرَةٍ مِنّى اِلَیْهِ وَ عَجِّلْ فَرَجَهُ وَ سَهِّلْ مَخْرَجَهُ وَ اَوْسِعْ مَنْهَجَهُ وَ اسْلُکْ بى مَحَجَّتَهُ
ای نگاهت نخی از مخمل و از ابریشم
چند وقت است که هر شب به تو می اندیشم
به همان سایه همان ماه همان تصویری
که سراغش ز غزلهای خودم میگیری
شبحی چند شب است آفت جانم شده است
اول اسم کسی ورد زبانم شده است
یک نفر ساده چنان ساده که از ساده گی اش
می توان یک شب پی برد به دل داده گی اش
یک نفر سبز چنان سبز که از سر سبزیش
می توان پل زد از احساس خدا تا دل ریش
ای تو بی رنگ تر از آیینه یک لحظه بایست
راستی ! آن شبح هر شب تصویر تو نیست
اگر آن حادثه ی هرشب تصویر تو نیست
پس چرا رنگ تو و آیینه اینقدر یکیست ؟
حتم دارم که تویی آن شبح آیینه پوش
عاشقی جرم قشنگیست به انکار مکوش
سراینده:بهروز یاسمی
الهی دل بلا بی دل بلا بی گنه چشمان کره دل مبتلا بی
.
اگر چشمان نکردی دیده بانی چه داند دل که خوبان در کجابی
.
.
بیا سوته دلان گردهم آئیم سخنها واکریم غم وانمائیم
.
ترازو آوریم غمها بسنجیم هر آن سوته تریم وزنین تر آئیم
.
.
ته کت نازنده چشمان سرمه سائی ته کت زیبنده بالا دلربایی
.
ته کت مشکین دو گیسو در قفائی بمو واجی که سرگردان چرائی
.
.
جهان بی‌وفا زندان ما بی گل غم قسمت دامان ما بی
.
غم یعقوب و محنت‌های ایوب همه گویا نصیب جان ما بی
.
.
ابر می بارد و من می شوم از یار جدا
چون کنم دل به چنین روز ز دلدار جدا
ابر و باران و من و یار و ستاره به وداع
من جدا گریه کنم،ابر جدا،یار جدا
سبزه نو خیس هوا،خرم بستان سر سبز
بلبل روی سیه مانده ز گلزار جدا
این مرا در ته هر بند ز زلفت بندی
چه کنی بند،ز بندم همه یکبار جدا
دیده ام بهر تو خون بار شده،ای مردم چشم
مردمی کن،مشو از دیده خون بار جدا
نعمت دیده نخواهم که بماند پس از این
مانده چون دیده از آن نعمت دیدار جدا
می دهم جان مرا از من و گرت باور نیست
پیش از ان خواهی بستان و نگهدار جدا
حسن تو دیر نماند چون ز خسرو رفتی
گل بسی دیر نماند،چون شد از خار جدا
ابر می بارد و من می شوم از یار جدا
من جدا گریه کنم،ابر جدا،یار جدا